مقایسه روشهای طراحی مبالغ پیشنهادی در روش ارزشگذاری مشروط با انتخاب دوتایی یک‌بعدی

نویسنده

چکیده

  علی‌رغم انتقاداتی که به استفاده از روش ارزشگذاری مشروط در براورد ارزشهای غیربازاری وارد می‌شود، این روش بسیار مورد استفاده قرار گرفته است. از بین روشهای مختلف استخراج در ارزشگذاری مشروط، روش انتخاب دوتایی ( DC ) مورد توجه ویژه‌ای واقع شده است. هدف از این مطالعه مقایسه روشهای تعیین مبالغ پیشنهادی می‌باشد. به‌طور مشخص روش بویل، ولش و بیشاپ ( Boyle, Welsh and Bishop, 1988) ، روش کوپر ( Cooper, 1993) و روش عبدالمنعم و جفری ( Abdelmoneim and Jeffrey, 1995) معرفی و با هم مقایسه شده‌اند. به این منظور ابتدا هر یک از روشها به‌طور مبسوط تشریح شد و سپس با استفاده از داده‌های پیش‌‌آزمون، که به‌صورت روش انتها- باز طراحی شده است، مبالغ پیشنهاد برای هر سه روش تعیین گردید. مشخص بودن تعداد نمونه در هر سه روش ضروری است که در این مقاله فرض شد تعداد نمونه 200 و 500 است. همچنین لازم است در روش بویل و همکاران و روش کوپر توزیعی برای داده‌های تمایل به پرداخت در نظر گرفته شود که توزیعهای نرمال و لوگ‌نرمال در نظرگرفته شدند؛ ولی روش عبدالمنعم و جفری مستقل از توزیع تمایل به پرداخت است. نتایج نشان می‌دهد که روشهای بویل و همکاران و روش کوپر نتایج مشابه و بهتری نسبت به روش عبدالمنعم و همکاران به‌دست می‌دهد. پیشنهاد می‌شود محققان و استفاده‌کنندگان از روش ارزشگذاری مشروط از دو روش فوق برای تعیین مبالغ پیشنهاد استفاده کنند.     طبقه‌بندی JEL : Q23     کلیدواژه‌ها:   ارزشگذاری مشروط، مبالغ پیشنهاد، روش بویل، ولش و بیشاپ، روش عبدالمنعم و جفری، روش کوپر